Rocky Mountains

Na ons raft-avontur zijn we dan toch echt de Rockies in gegaan. We zijn begonnen met een wandeling om Emerald Lake, naar Emerald Basin. Emerald Lake is een gletsjermeer, gevoed door de gletsjers die samenkomen in Emerald Basin (wat dus niet nog een meertje is, zoals wij dachten, maar een vallei omringd door hoge bergen met sneeuw en ijs, en aan een kant een ‘opening’ waar het water naar beneden kan). Doordat alle stroompjes gruis van de berg meenemen, krijgt het meer een heel aparte blauwe kleur, wat je een beetje op de foto kan zien.

De volgende dag zijn we naar de Takakkaw Falls geweest. Deze waterval is ruim 250 meter hoog! Erg indrukwekkend. Takakkaw betekent ‘it is magnificent’ in de lokale native taal. We hebben ook geleerd dat er rond watervallen veel negatieve ionen zitten, en dat negatieve ionen mensen gelukkig schijnen te maken. Nou, je begrijpt, met zo’n grote waterval waren wij de hele dag dolgelukkig… Nog een wandeling gemaakt in de buurt van de waterval tot boven de boomgrens en een mooi uitzicht gehad over de gehele vallei. Op de foto hieronder zie je de waterval, door zijn grootte hoor je hem door de gehele vallei.

Bij Lake Louise, een der zeven wonderen de natuur, was het heel erg druk. En dat terwijl we er al vroeg waren. Het was eigenlijk overal in de Rockies erg druk, maar door te gaan wandelen hebben we de grootste drukte vermeden. Viel wel een beetje tegen, dat je juist in zo’n natuurpark overal een hoop mensen tegen komt. En dan natuurlijk ook vooral van die mensen die hun hele huis meenemen (camper ter grote van een toerbus, met grote jeep erachteraan gebonden), of ladingen Japanners. Heel apart…
Daarna naar Jasper, meer in het noorden van de Rockies. De weg daarheen heet de Icefields Parkway, en heeft heel veel mooie uitzichten en leuke stopplekjes, en er lopen vaak beestjes langs de weg. Van die uitzichten hebben we volop genoten (zie foto), maar beesten hebben we nauwelijks gezien, op de enkele Big Horn schaap na. Dit komt waarschijnlijk doordat het hoogseizoen is, en het te druk is voor de beesten om zich nog lekker te voelen. Wel vanaf een stopplek gezien hoe een zwarte beer de rivier overzwom. Dat was heel apart! Wist niet dat ze zo goed kunnen zwemmen.

In Jasper zijn we gaan paardrijden. Een rustig stapritje, maar wel heel leuk. Op de foto zie je ons met onze paarden. Geert zit op Sam, een Belgisch trekpaard, en ik zit op Dakota, die duidelijk niet graag op de foto wil…

Nu zijn we in Edmonton, om eindelijk al onze stukjes tekst op de weblog te zetten. Onderweg, toen we al uit de parken waren, kwamen we Elk tegen (weet nog steeds niet wat daar de Nederlandse naam voor is) en coyotes. Die waren zeker de drukte van het park ontvlucht.

Tot de volgende keer!

Raften op Kicking Horse River

Om het echte gevoel voor de Rocky Mountains wat verder te ontwikkelen zijn we wezen raften op de Kicking Horse river vlakbij Yoho national park. Het is een erg dure aangelegenheid, maar ook echt enorm leuk. Bij de thuisbasis van het bedrijf werden we in een wetsuit, speciale schoentjes, een helm, een sprayskirt (soort regenjas) en reddingsvest gehesen en gekleed. Vervolgens met een oude schoolbus naar het begin van de bovenste canyon van de rivier gereden. Daar begon het raften nogal tam, maar was er tijd voor uitleg en konden we lekker om ons heen kijken. Na een paar leuke stroomversnellingen was het tijd voor de lunch, compleet met steak. Daarna begon het echtere werk, een aantal grotere stroomversnellingen van klasse 3 en 4 (t/m 5 is te raften, daarboven is het onmogelijk). Vervolgens moesten de boten op een aanhanger en wij in de bus, om voorbij een aantal klasse 5 en 6 stroomversnellingen te komen voor de lagere canyon, 15 minuten lang voornamelijk klasse 4!

Het is heel simpel, dat is ongelooflijk leuk! Hieronder een foto, daarop is dat een beetje te zien, want je kunt ons voorin rechts nog zien zitten. Op de andere foto zie je ons niet meer zo goed, maar wel veel water. De foto’s werden gemaakt door een fotograaf die er nog niet eens zoveel voor vroeg, je kreeg aan het einde een heel cd-tje met alle foto’s. Op het einde van de rit hebben we ook nog eens in de laatste stroomversnelling kunnen springen om eens te proberen hoe dat voelt, en het is koud, heel verwarrend en vreselijk sterk. Zelfs met reddingvest ga je onder, en je raakt volledig gedesoriënteerd. Het helpt je wel een beter idee te krijgen waarom je liever in de boot zit, en hoe sterk het water is. Het klinkt misschien vreemd, maar dat is als je in de boot zit een stuk minder goed in te schatten (zolang je een gids hebt die weet hoe alles moet).

Verder zijn we nu lekker aan het wandelen in YOHO park, morgen gaan we dit op de weblog zetten en door naar Jasper (een veel groter park). Het is helaas wat drukker als we gedacht hadden, het lukt soms maar nauwelijks om een camping te vinden, en wild kamperen mag hier niet. Maar het is wel de moeite, want het is mooi!

Calgary Stampede

Ik weet eigenlijk helemaal niets van paarden of het wilde westen, en de combinatie brengt me tot het woord “cowboys” en “Rodeo”. En dat is dus precies de goede combinatie voor het bezoeken van de Calgary Stampede, de grootste rodeo ter wereld. En die is dus niet in de VS, maar in Canada. We zijn de Stampede begonnen zoals het moet, met een gratis ontbijt wat ergens in de stad wordt aangeboden, in dit geval bij een winkelcentrum. Na een tweetal dikke kleine pannenkoeken en een hamburger (beide overgoten met stroop), zijn we naar de Stampede gereden (op een terrein bijna midden in de stad, waar altijd al de Stampede gehouden is). Op de Stampede zijn erg veel eettentjes, bubbelbad verkopers en andere onzinnige dingen, maar ook veel goede paarden-dingen. De Stampede lijkt een combinatie van jaarmarkt en rodeo.

Wij hebben dus de goede paarden dingen bezocht, meer de echte ‘Wild West’ dingen en serieuze wedstrijden. De eerste dag hebben we bijvoorbeeld gezien hoe paard en ruiter een kalf op een bepaalde manier kunnen “peilen”, en vervolgens precies laten doen wat ze willen. Hierbij wordt een speciaal ras paard gebruikt, wat aanvoelt wat het kalf wil, en veel sneller kan reageren als de ruiter (heette “cow horse”). Ook werd een wedstrijd gehouden waarbij een kalf met een aantal paarden en ruiters afgescheiden wordt van de kudde ( heette “cutting”). Opvallend was dat deze beide evenementen gemengd waren, dus zowel cowgirl als cowboy streden met elkaar. Dit overigens ook op niet-professionele basis.
De “chuckwagon race” en de rodeo waren beide op een wat grotere schaal en betaald (betalen als bezoekers dus, en meer geld verdienen als je wint als deelnemer), en hier werden bijna alle evenementen geheel door mannen beheerst. Beetje vreemd.

De chuckwagon race bestond uit vier wagens met ieder een vierspan die om het snelst tegen elkaar reden. Na de chuckwagon race was er een show met muziek, dans, cabaret en vuurwerk, die erg lang, Amerikaans en druk was. Ongeveer op de helft werd er al zoveel vuurwerk afgestoken dat het afgelopen leek, maar het tempo, muziek, aantal dansers en het vuurwerk bleef maar opgevoerd worden. Op het einde was er zoveel te zien, dat het eigenlijk niet meer te volgen was. Een grote warboel van dingen. Toen was het tijd om te vertrekken, want we waren maarliefst bijna 14 (!) uur binnen de poorten van de Stampede, en hadden wat slaap nodig. De volgende dag zijn we er echter al weer vroeg uitgegaan, omdat we meer wilden zien, en kaartjes voor de rodeo hadden. De rodeo is bijna geheel een door mannen beheerst duel, behalve “barrel-racing”, wat specifiek voor vrouwen bedoelt is. Een aantal onderdelen van de rodeo, zoals het berijden van wilde paarden en stieren is nogal een macho evenement, en vereist erg veel spierkracht en dom lef. Het is wel fantastisch om te zien, en het gebeurde met veel meer respect voor de paarden en runderen als ik had gedacht. We hebben ook de rodeo “clowns” gezien, die de stier afleiden nadat de cowboy eraf gevallen of gesprongen is (wellicht bekend van een spotje in Nederland waarin Bassie voorkomt als een clown die een ander baantje gevonden heeft).

Na twee dagen rodeo vonden we het prachtig om gezien te hebben, maar zijn we wel weer snel naar de bergen gereden, de natuur en rust in. Nu gaan we weer een weekje genieten van de Rockies, met mooie natuur en veel leuke dieren. Wildwater varen en paardrijden staan op het programma.

Even kort…

Zo, even een korte samenvatting van de afgelopen week. We hadden al een stukje getypt met foto en al, maar je mag hier geen floppy in de computer stoppen, helaas. We zijn op dit moment in Lake Louise, het plaatsje bij het wereldberoemde meer met dezelfde naam. Een der zeven ‘natural wonders’, en daarom erg druk, met 10.000 bezoekers per dag! We zijn dus voor de grote drukte geweest…

De Stampede was erg leuk, wel heel erg druk. Spectaculaire shows en indrukwekkend om te zien wat paard en ruiter samen kunnen. Na de Stampede hebben we eerst in Radium Hotsprings uitgerust van de drukte. Daarna naar Golden gereisd, waar we een wild-water avontuur meegemaakt hebben op de Kicking Horse River (raften). Heel erg leuk! Foto’s komen nog… Daarna in Yoho National Park een tweetal wandelingen gemaakt. Prachtige natuur hier! We zijn heel dicht bij de gletsjers geweest, en hebben indrukwekkende watervallen en mooie stille bergmeertjes gezien. Wel wat veel toeristen, dat valt een beetje tegen. Het is duidelijk hoogseizoen. Ook nog weinig beesten langs de weg gezien, behalve grote hoeveelheden grondeekhoorntjes.

Nou, hopelijk dus snel wat meer verhaal met foto’s, nog even geduld! Wij gaan nu eerst de Icefield Parkway op naar Jasper.

Kayakken

Zo, we hebben het spannende kayak avontuur overleefd! Heerlijk, zo’n weekje weg van de bewoonde wereld. We zijn wezen kayakken in de Sechelt Inlet, net ten noord-westen van Vancouver. Het is een binnenzee omgeven door bergen, die via een heel smal natuurlijk kanaal in verbinding staat met de zee. In de buurt van die doorgang kan je beter niet kayakken, omdat de eb en vloedstromingen daar heel sterk zijn (golven van twee-en een halve meter, motorbootjes worden soms ondergezogen). Voor de rest is de Sechelt rustig, alleen kan het er soms goed waaien door de bergen.
We hebben onderweg bijna niemand gezien, af en toe een motorbootje of een andere kayaker, en onze slaapplekjes hadden we steeds helemaal voor ons zelf. De eerste nacht hadden we een plekje op een uitstekende rotspunt. Vanaf daar hadden we prachtige uitzichten (zie het ‘VSM-landschap’ op de foto).

Ook konden we goed de zeehondjes bestuderen die in het water aan het spelen waren. Er zaten erg veel zeehondjes in deze binnenzee. Af en toe volgden ze ons, en dan hoorde je ineens achter de kayak een harde plons, van een zeehondje die met z’n staart op het water sloeg en vervolgens nergens meer te bekennen was. De tweede dag begon goed, maar eindigde doorweekt. Tijdens ons vertrek begon het te regenen, en dat hield pas de volgende ochtend op. Bleek ook nog dat de tent een beetje lekte (wat we eigenlijk al wisten). Toen zagen we het allemaal wat zwart in. Gelukkig hadden we een ‘tarp’ bij ons (oftewel een bouwzeiltje), die we boven de tent gehangen hebben. Zaten we toch nog droog! Verder weinig regen gehad, wel veel wind. Af en toe moesten we hard werken om tegen de wind en de golven in te gaan. Vooral de laatste paar dagen nog lekker kunnen genieten van het zonnetje, lekker met een boekje op het kiezelstrand.
De Sechelt Inlet (waar wij dus zaten) was erg mooi, met veel bos en bergen. Heel apart om in zo’n kayak te zitten tussen al die hoge bergtoppen. Dat maakt je erg nietig. We hebben vrij veel resten van logging gezien, wat resulteerde in een aantal wat kale stukjes berg. Het was echter al van een tijdje geleden, waardoor de bergen wel overal groen waren, en daaromheen zijn nog zoveel bomen, dat het niet echt stoort. Wat apart is, is dat ze veel van die oude machines gewoon hebben laten staan. Die staan daar gewoon weg te roesten, midden in het bos.

Ondanks toch vrij veel sporen van menselijke activiteit, waren er erg veel dieren. We hebben veel ‘bald eagles’ gezien, die erg groot en indrukwekkend zijn. Verder hebben we nog gieren, raven, havik-achtigen, een heleboel kleine vogeltjes, een soort ijsvogels (grijs-blauw met wit en zwart), veel zeehondjes, een paar (zee-)otters, slangen, eekhoorntjes en, als hoogtepunt, een zwarte beer! Veilig vanuit onze kayak, gelukkig. De beer was op een strandje pokken van de rots aan het schrapen en op aan het eten. Heel gemoedelijk, en hij liet ons erg dicht bij komen. Zag er echt uit als een knuffelbeer. Maar als je dan ziet met wat voor gemak zo’n beer die schelpjes eraf pulkt met z’n grote klauwen, dan zie je toch wel dat ‘ie wel kwaad kan doen als hij dat wil. Daarom is het het beste om ze geen aanleiding te geven je lastig te vallen, door ze te laten weten dat je er bent (lawaai maken als je aankomt met een kayak, tent opzetten en koken met gerammel), en je eten ver van de tent in de bomen te hangen. Dat was ook een aardige taak, het ophangen van een week eten,

Ondertussen zijn we alweer halverwege Vancouver en Calgary, in Kamloops. Hier zijn ineens niet meer zoveel bomen en bos, maar ziet het er een beetje woestijnachtig uit. Apart hoe het landschap zo snel zo kan veranderen! Waarschijnlijk komen we over een dag of twee aan in Calgary.

We vertrekken vandaag!!! 2

Jaja, eindelijk weg (zie Geert’s post…) Gek hoor, om dan toch eindelijk op pad te gaan, en ons huisje, wat in de afgelopen maanden echt ons plekje is geworden, te moeten verlaten. Het is hier nu nog een grote rotzooi, en dat moet allemaal in ons busje! We hebben veel spullen, en dat ondanks dat we toch al een hoop mee naar huis gegeven hebben met mama’s en oom en tante. Geert’s verzamelwoede is nog steeds niet verminderd…

Eerst gaan we kanoen in de Sechelt Inlet. Moet heel mooi zijn. Nu maar hopen dat het weer een beetje meezit, want dat is de laatste tijd niet om over naar huis te schrijven… Daarna naar het oosten, naar Cowboy-land. In Calgary is een hele grote rodeo, en dat wil ik wel een keer gezien hebben!
We gaan proberen regelmatig de weblog bij te houden, maar geen idee hoe vaak en hoe goed we toegang hebben tot internet. Je zou denken dat dat in een ontwikkeld land als Canada geen probleem zou moeten zijn, maar er is in grote delen van het land ook totaal geen bereik voor de mobiele telefoon. Canada is heeel groot, en dat gaan we nu eindelijk echt ontdekken!

We vertrekken vandaag!

Bijna gaan we weg, eindelijk eens genieten van een welverdiende vakantie. Er zijn natuurlijk mensen die het idee hebben dat we al de hele tijd op vakantie zijn, hier, omdat er allemaal leuke dingen op de weblog staan, maar we hebben ook echt gewerkt. Zoveel en zo consequent eigenlijk, dat we hier bijvoorbeeld nog niet eens een keer aan het strand gelegen hebben, of een keer ’s morgens te lui waren om aan het werk te gaan. En daarom mogen we nu 9 weken vakantie, dat is best redelijk!

Ik heb laatst nog een rondleiding bij Ballard gehad, waar ik mezelf voor uitgenodigd had. Heel vreemd om rond te lopen in een bedrijf dat al lange tijd alleen maar research doet naar iets wat nog steeds niet echt op de markt is, en met andermans geld. Ik heb er ook een hoop ontwikkelde producten gezien die uiteindelijk om de een of andere reden toch niet op de markt gekomen zijn. De bus op de foto hieronder is een van Ballards beroemde bussen, die ervoor gezorgd hebben dat het bedrijf op de wereldkaart kwam te staan. Zoals te zien staat ie nu op de parkeerplaats te wachten op een plekje in het museum, als de brandstofcel er echt komt. De witte vormen die je overal voorin ziet liggen zijn plastic “passagiers”. Die moesten gevuld met water de bus een juiste belasting geven.

Op 1 Juli zijn we “Canada Day” gaan vieren in Canada Place, een soort conferentie centrum. Van de diverse shows was degen op de foto hieronder de leukste. Stunten met speciale mountainbikes, op een aantal smalle, hoge stellages. Daarna zijn we nog naar het internationaal jazzfestival gelopen, waar het wat rustiger was, want Canada Place stroomde wel over.

Voor onze bereikbaarheid tijdens de reis: het is het beste om onze Nederlandse e-mailadressen te gebruiken, en alleen Femke’s telefoonnummer werkt nog, het mijne is opgezegd.