Verslag van de afgelopen twee weken

Zo, hoogste tijd dat ik ook weer eens wat schrijf op de weblog! Die Geert, doet ‘ie verslag van een leuk weekend met wandelingen, wat komt er op de weblog? Auto’s natuurlijk! Maar die willen jullie helemaal niet zien (denk ik…)! Dus hierbij míjn verslag van de afgelopen twee weken… Met foto’s. Helaas voor jullie zijn er ook vrij veel foto’s gemaakt met de niet-digitale camera, daar moet je dus nog even op wachten!

Laten we beginnen bij het begin, namelijk het eerste weekend dat onze moeders hier waren. Toen zijn we naar Grouse Mountain geweest om daar te wandelen. Helaas was het niet zulk mooi weer, dus geen prachtige uitzichten, maar gelukkig wel droog en niet al te koud. Op Grouse Mountain hebben ze twee Grizzly beertjes van twee jaar oud. Die zijn hun mama verloren, waarschijnlijk door jagers, en worden nu opgevangen achter een hekje, samen met een paar wolven. Normaal worden jonge beertjes afgemaakt, maar een dierenarts dacht dat je beren best kunt houden achter een schrikdraadje.Dat is goedkoop en makkelijk, waardoor het minder moeite kost om de beertjes in leven te houden. Doel is om dan te zorgen dat de wees-beertjes na een aantal jaar voor zichzelf kunnen zorgen en weer vrijgelaten kunnen worden in de natuur. De beer die je op de foto ziet zal nooit meer vrij gelaten worden, want hij is ‘proefbeer’, samen met z’n vriendje, en toeristenattractie. Te veel gewend aan gekke Amerikanen en Japanners die hard schreeuwen om aandacht van de beer, of een heleboel foto’s (met flitser) maken voor in het fotoalbum… Beetje zielig wel. Maar hopelijk leidt het tot iets goeds voor andere wees-beertjes. Hoewel je natuurlijk beter de jagers aan kunt pakken, naar mijn idee!

Goed, na de beren bekeken te hebben, op naar de top van de berg. We waren allen zeer verbaasd op onze wandeling nog sneeuw aan te treffen! We moesten voorzichtig zijn, want de sneeuw was overal ondermijnd door stromend water, met als gevolg grote gaten waar je af en toe zomaar in zakte. We zijn dan ook maar niet helemaal naar de top gelopen. Het was hetzelfde pad als we eerder per snowshoe afgelegd hadden, maar ik kan me niet herinneren dat het toen ook zo stijl was op sommige plekken!

Hier ons lunchpauze plekje.

Dan gaan we alweer naar afgelopen weekend, op Vancouver Island. Tussendoor hebben Geert en ik hard gewerkt terwijl onze mama’s leuke dingen aan het doen waren. Op de eerste foto zie je ons met z’n vieren in het walvissenbootje. Wat een gehutsebuts was dat zeg! Was wel blij toen we weer op de kant stonden. Maar we hebben orka’s gezien! Helaas geen foto. Ze gingen te snel weer onder (of de camera reageert te traag…). Dezelfde dag ook nog gewandeld, langs de Niagara Falls. Ja, die hebben ze hier ook! Alleen wel wat kleiner dan de beroemde watervallen in het oosten van Canada, op de grens met de VS. Geen foto’s van ons wandelend door de bijna droge rivierbedding…

De volgende dag zijn we, ondanks de vele regen, toch maar gaan wandelen langs de Beaver Creek. Geen bevers gezien, maar wel heel erg mooi. We liepen voor het grootste deel over de dwarsbalken van een oud spoorlijntje dat daar ooit gelopen heeft. Waarschijnlijk voor de houtkap; ze zijn in dit gebied nog steeds heel actief aan het ‘loggen’. Twee foto’s van een paar kaboutertjes in het grote, natte bos.

De dag daarna begon veelbelovend, met een heerlijk zonnetje. En we besloten naar de top van een dicht bijzijnde berg te klimmen, ongeveer 300 meter hoog. Niet heel hoog dus, maar wel een hele klim. We waren eerst nog verkeerd gelopen ook, waardoor we weer helemaal naar beneden moesten, en via de andere kant weer omhoog. In dit bos hadden ze heel dikke bomen, zoals je ziet…


Het uitzicht was prachtig daar boven. Helaas begon het alweer snel te regenen, dus we hebben niet lang kunnen genieten. Wel diezelfde avond lekker gebarbecued. Denk dat Geert en ik dat tijdens onze reis nog wel vaker zullen gaan doen!
Verder nog gieren gezien onderweg. De foto is niet geweldig, onze camera heeft niet zoveel mogelijkheden, maar geeft hopelijk een aardig beeld van hoe groot zo’n vogel is, zeker met z’n vleugels uitgespreid!

Afgelopen weekend hebben we onze moeders uitgezwaaid. Dat was gek. We zien ze pas weer over ruim drie maanden! Nu zijn mijn oom en tante nog hier, die gaan we dit weekend ‘bezig houden’ (lees: leuke dingen mee doen!) Dan weer hard aan de slag. Het begint tegen het einde aan te lopen hier. We zijn allebei druk bezig met het schrijven van onze verslagen. Ik moet ook nog allerlei statistische analyses uit gaan voeren, dus moet me even weer verdiepen in statistiek en SPSS, dat leuke programma dat velen van jullie denk ik wel bekend is… Maar het gaat wel goed. Ik heb genoeg patiënten in het onderzoek om waarschijnlijk ook wat zinnigs te kunnen zeggen, dus da’s wel leuk! Alles loopt nu ook weer lekker. Helaas voor mij kan ik het einde van het onderzoek niet meer meemaken, daar heeft het allemaal te lang voor geduurd. Maar wie weet kan ik als ik terug ben in Nederland via e-mail etc. toch nog wat bijdragen aan de laatste loodjes.
Tot het volgende bericht maar weer!

Vancouver Island, drie

Eindelijk maar weer eens een post, want de moeders houden ons goed bezig! Afgelopen weekend zijn we naar Vancouver Island geweest, waar de moeders al een paar dagen waren met de bus. Op zaterdag zijn we daar wezen whale-watchen, met een boot het water op om walvissen te bekijken. Van tevoren was ons al beloofd dat het een beetje ruig was door de wind, en dat klopte. Gelukkig hadden we de overdekte boot, want zelfs daarin spatte het boegwater nog flink vaak over de boot. Dit kwam waarschijnlijk ook door de twee keer 225 Pk sterke motoren die ons vooruit stuwden. Soms met moeite tegen een golf op, om daarna in het dal erachter te kwakken. Ik vond het erg leuk, sommige anderen wat minder. We hebben wel walvissen gezien, maar van vrij ver, en niet heel goed door de onrustige zee. Die beesten zijn wel gigantisch groot en sierlijk hoor!

De volgende dagen zijn we voornamelijk aan het wandelen geweest, en aan het genieten van de natuur. Dit allemaal bij Lake Cowichan, waar we de eerste dag een lokale auto show aantroffen, met een verzameling klassiekers en opgevoerde wagens uit de buurt. Hieronder een paar foto’s. De Chevrolet is twee keer te zien, omdat ik ongeveer eenzelfde vliegtuigvorming “hood Ornament”gekocht heb, wat ik wel mooi vind om op de kast te leggen. Verder was de Chevrolet ook meteen de extravagante wagen die erbij stond. De gehele auto, inclusief de binnenzijde van de motorkap en de assen was ofwel verchroomt, ofwel voorzien van spiegels. In de sectie modern stond onder andere de verlaagde pick-up die je hieronder ook ziet. Het is een tegenhanger van de verhoogde pick-up die ik al eens eerder gepost heb. Het gele wagentje is nog toegevoegd omdat het gewoon geinig is.

Verder hebben we nog gelopen en gebarbecued, in de lokale kroeg gezeten, en wat beesten gezien. Otters vanuit de kroeg, die waren aan het spelen in het meer dat voor het stadje ligt, een ree toen we naar het stadje toe reden, en drie gieren, nogal lelijke maar wel gigantische beesten. De lijst Canadese beesten wordt steeds langer!

Oranje Vandura

Het is misschien een wat saaie auto, maar je zier er een hoop van, en ze scheuren er flink vandoor. Kreeg ik eerst commentaar omdat ik een camper die gebaseerd was op dit soort busje een A-team wagen noemde, deze komt toch al aardig dicht bij! En het is natuurlijk dezelfde wagen als onze camper!

Moeders

Voor de geintresseerde familieleden en vrienden; onze moeders zijn veilig en wel aangekomen. Ze waren wel wat vermoeid, maar hadden slechts een halfvol vliegtuig, dus voldoende plaats om uit te rusten en te liggen. Aangekomen in Canada zijn ze binnen 15 minuten door de paspoortcontrole, bagage pick-up en controle heengekomen (met de benodigde smokkelkaas en -wijn!). Daar kwamen ze ons tegen, en na de benodigde begroetingen, zoenen ed. hebben we ze in onze bus geladen.

Vervolgens hebben we ze naar het hotel gebracht om de spullen af te zetten en zijn we doorgereden naar ons huis, om het te laten zien en er te eten. daarna moesten de moeders maar weer terug naar het hotel, want om 8 uur ’s avonds werden ze toch ietwat slaperig….. (ze gedroegen zich soms overigens net als twee tienermeiden, wat een lol hadden die twee)

Wandelen op Vancouver Island

Afgelopen weekend zijn we op Vancouver Island gaan wandelen. We waren uitgenodigd om dat te doen bij Lynca, die we via het Unimog-kamperen (zonder Unimogs) met Paul ontmoet hadden. Op vrijdag had ik eerst nog een interview voor mijn onderzoek, waarschijnlijk mijn laatste! Terwijl ik het interview had heeft Femke zich vermaakt in het Royal BC Museum, wat groot genoeg is om een paar dagen in te dwalen. Daarna zijn we opgehaald door Lynca, om bij haar hamburgers (natuurlijk van de BBQ) met sla te eten, en wat te kletsen zodat wel elkaar een beetje kennen.
Op zaterdag zijn we vrij vroeg opgestaan om een deel van het Juan de Fuca Trail te lopen, wat in het zuidwesten van Vancouver Island langs de kust loopt. Het is een erg mooi en wild pad, wat ons langs vele boomstronken van het oude bos voerde, en ook langs een aantal nog overeind staande oerbomen. Deze bomen zijn echt gigantisch groot, dik en rommelig, vol scheuren, mossen en misgroeiingen. Op bepaalde plekken kwam het pad op stukjes strand uit, verder liep het over de kliffen die het eiland aan de kust kent. Op de foto hieronder is het uitzicht vanaf de boot te zien, en een van de stukken stand, met Femke en Lynca.

Het pad is vrij rommelig, en op bepaalde stukken loopt het over boomstambruggetjes of zelfs trappen. Op die punten is een kleine aardverschuiving geweest, of zijn op een steile helling bomen omgewaaid. Door een handig persoon is vervolgens de schuin liggende boomstam ingezaagd tot een trap. Voor een impressie van het bos en de boomtrappen, zie de foto’s hieronder.

Op zondag hebben we nog wat gewandeld in een natuurpark by het plaatsje Sooke, waar de kust ook rotsachtig en begroeid was, maar toch heel anders. Vanwege dreigende regen hebben we de digitale camera thuisgelaten, dus helaas geen foto’s…

kamperen met een mog en beren

Zo, na een aantal keren mensen met Unimogs ontmoet, en al een eerdere poging tot kamperen met een mog ondernomen te hebben is het nu eindelijk gelukt! Adrian en Tracy hebben samen een 404 flatbed, een mog met een open laadbak. We waren door hen uitgenodigd om mee te gaan kamperen ergens bij Black Tusk Mountain, in de buurt van Whistler, ten noorden van Vancouver. Op de foto hieronder zie je Adrian achter het stuur (dakje van voor is ook opengeklapt), op de andere foto Femke die achterin staat.

Op vrijdag zijn we met ons trouwe bussie naar het huisje gereden wat de tante van Adrian heeft in de buurt van Whistler, om daar eerst te slapen en zodoende zaterdag op tijd op pad te kunnen. Op zaterdag hebben we al onze en hun spullen in de laadbak gestopt (dat was best veel), en zijn we vertrokken. Het idee was zover mogelijk de berg op te rijden en dan verder naar de top te lopen. Kamperen ed. zouden we dan doen tot waar we met de mog konden komen. Helaas kwamen we al vrij vroeg (ongeveer 1600 meter) sneeuw tegen, waardoor we niet verder konden, want Adrian heeft geen sneeuwkettingen.

En dan komt het leuke van Canada; sommige van de wegen staan op de kaart, maar veel ook niet, dus toen zijn we er een aantal gaan uitproberen. De eerste weg ging behoorlijk steil omhoog en was rotsachtig, maar geen probleem voor de mog. Doordat de weg een tijd niet gebruikt was werd hij wel helemaal overgroeid door loofhout, wat nogal langs de mog schuurde. Om die reden zijn we een stuk vooruit gelopen om te kijken of het beter werd, maar helaas. Het was overal overgroeid, en er was dus ook geen plek om te kamperen. Hieronder een foto waarop het loofhout en de rotsachtige weg goed te zien zijn.

Dus zijn we op de eerst mogelijke plek gekeerd en ergens anders gaan kijken. Die weg eindigde in een plek waar net hout gehakt was. Er wordt in BC soms nog op de traditionele manier “gedecimeerd”; volledige kaalslag van een stuk helling. Alle bomen weg, en alles wat onbruikbaar is wordt achtergelaten. Ook geen leuke plek om te kamperen dus. We waren toen al een tijdje bezig waren en er werd dan ook niet geaarzeld toen we een vrij saai plekje zonder groots uitzicht in de buurt van een rivier vonden. Er moet namelijk ook wat gedronken worden, en een vuurtje gemaakt. Op de foto hieronder de kampeerplek.

Het kamperen was gezellig en leuk, met soms op de achtergrond een Grouse, een soort hoen (korhoen), dat een diep pompend geluid maakt. Verder waren er spechten en Coyotes (!!) te horen. De volgende dag ben ik wat vroeg opgestaan om de weg verder af te lopen. Daarbij kwam ik nog twee herten en bluejays (blauwe gaai) tegen, erg mooie kobaltblauwe vogels met een zwarte kuif. Later op de dag zijn we nog een stukje verder doorgereden, om erachter te komen dat de weg doodliep. Om overigens een idee te geven van hoe het reizen achterin zo een laadbak gaat, zie de foto’s hieronder. Ofwel je zit en kijkt door het gat in het midden of naar opzij, ofwel je gaat staan en houdt de rand bovenaan vast. Die tweede manier was mijn favoriet, je ziet meer en wordt minder door elkaar geschud, omdat je alles goed aan ziet komen. Op de laatste foto zie je een van de rotsblokken die we onderweg tegenkwamen, een goede reden om een lier en touwen bij te hebben, om ze aan de kant te kunnen slepen. Op de foto met het rotsblok heb je wel een goed idee van hoe de bergen er daar uit kunnen zien, en ook het soort weggetjes.
En ander voordeel van het staan is dat je meer ziet, zoals een BEER! We waren alweer op de terugweg en reden naar beneden, toen er links van de weg een bruinzwarte bult lag. Ik dacht eerst aan wat troep of zoiets, maar door de herrie van de Unimog keek de beer verbaasd op en kwam overeind. Omdat een Unimog toch wat groot en indrukwekkend is besloot hij daarna maar om het bos in te sjokken, soms omkijkend naar degenen die stoorden. Beren zijn een stuk groter en hariger als je verwacht, stinken en lopen sneller als je denkt.