Aquarium en wandelen

Zo we zijn even een beetje lui geweest met posten, maar dat komt vooral door het ontbreken van tijd. Het is hier namelijk ineens heel mooi weer, en dan is het veel leuker om buiten te zijn, in plaats van achter de computer. Daar zitten Femke en ik toch al genoeg, we zijn allebei met ons verslag bezig nu. Afgelopen weekend zijn we naar het aquarium geweest, eindelijk. Het is namelijk nogal eens uitgesteld, door andere leuke dingen die tussendoor kwamen, of gewoon omdat we uiteindelijk geen zin hadden.

Voor het aquarium staat echt een prachtig beeld van Bill Reed, de eerste moderne Native Art kunstnaar van de Haida die met zijn werk beroemd geworden is, en ook de First Nations een deel van hun zelfvertrouwen terug heeft gegeven. Lijkt me dat het beeld verder geen toelichting behoefd, bekijk gewoon de foto hieronder. Binnen was het al aardig druk, zelfs net na openingstijd. We hebben een dolfijn-show gezien, een zeeleeuw-show en een wat tammere show, met Beluga whales. Van de zeeleeuw is hieronder een foto te zien. Bij de andere twee shows stonden we te ver weg voor mooie foto’s. het blijft iets raars, zulke shows, die beesten horen helemaal niet in een bak met water. Van de andere kant is het wel heel leerzaam voor kinderen om te zien en horen, de boodschap van het voorzichtig zijn met ecosystemen wordt er goed bij overgebracht. Alle dieren zijn ook van onder water te zien, en bij de witte Beluga Whales wordt je al na 5 minuten slaperig. Die beesten zijn zo rustig en kalm, geen wonder dat ze sleep-overs doen met schoolklassen daar! Dat moet wel de moeite zijn!
De derde foto is van de otters die zich niets van het bezoek aantrokken en lekker hand in hand aan het dobberen waren, erg leuk om te zien. Die avond zijn we nog bij een stel gaan eten die we via de Unimog connectie hebben leren kennen, dat was leuk ende gezellig. Helaas geen foto’s van de mog

De volgende dag zijn we gaan wandelen bij Lake Buntzen, genoemd naar de eerste directeur van BC Hydro, het electriciteitsbedrijf van BC dat 87 % van zijn electriciteit uit waterkracht haalt. Het meer is een natuurpark met prachtige wandelmogelijkheden, waarvan wij de pittigste gekozen hebben. Het was warm, mooi weer en we liepe op een bepaald moment een beetje fout, waardoor we uiteindelijk niet om het meer heenliepen, maar op een bergrug ervoor heen en weer terug. Was toch wel de moeite, zie de laatste foto hieronder!

The Ridge

Iets omschrijven wat je eigenlijk mee moet maken, dat is moeilijk. We zijn namelijk sinds kort verslaafd aan de Ridge, een bioscoop hier in Vancouver. Aan de voorkant is het een vrij smalle hoge glasgevel omvat met beton met daarop groot RIDGE, letters met lampjes erin die de letter ’s avonds belichten. Dat stuk was ook nog gemakkelijk. Die foto zie je namelijk als je naar de site gaat (dat kan dus door op het groot getypte Ridge te klikken).

Als je een kaartje gekocht hebt begint de lol echter. Er staat iemand die echt je kaartje knipt! Een mooi rond gaatje erin! Vervolgens staan er achter de balie links drie of vier mensen. Eentje kan je voorzien van koffie en thee, natuuuurlijk aan te vullen met lekkere stukken cake en gebakachtige dingen. Ook gaat deze persoon nog over de italiaanse soda’s, gemaakt van ijs, melk, prikkelend bronwater en vruchtensiroop. De tweede persoon gaat over andere dingen, die ik nooit heb geprobeerd, en de derde gaat over de popcornmachine die net zo oud is als de bioscoop zelf. Dat waren de lekker dingen.

Probeer het damestoilet niet te vinden, en ook de “Ladies washroom” niet, het heet hier echt “Powder room” en is de trap op. Naast de trap, die bij het binnenkomen rechts is, is een spiegelwand net zo hoog als de entree zelf (dat is hoog). Het herentoilet heet “Mens” en is wat saaier, op het prachtige lampje bij de deur na, wat zo bij een retrozaakje zou kunnen liggen. Maar goed, er zijn dus lekkere dingen, er is een WC, nu de filmzaal. Ten eerste is ie groot, en ten tweede zijn er geen reclames, pauzes en bijna geen trailers in te vinden. Wel allerlei mensen, die ook naar de film kijken en je niet storen met gepraat of geritsel, en ook leuke kleine opklapstoeltjes. Eigenlijk is alles, behalve de films, nog zoals in de jaren ’50. Als je toch op de site bent, kijk dan ook even bij de historie. Het lijkt net een museum eigenlijk. En ze hebben leuke films ook. Dus, bijna elke week, op naar de Ridge!

Peter Post Auto

Hier weer een nieuwe vehicle, een echte Peter Post Auto! Deze is al ontdaan van zijn Canada Post stickers, maar ik heb ze erin rond zien rijden, de Canadese postbodes! Normaal zijn ze helemaal grijs met stickers, en een postbode met een pet en een snor erin.

Snowshoe-en en Dr. Sun Yat Sen

Het heeft de afgelopen tijd veel geregend hier in Vancouver, en het was koud. Dat betekent: veel sneeuw in de bergen! Een aantal weken geleden kwamen we boven en was alle sneeuw weggesmolten, nu was het weer helemaal wit. Wat een verschil! En het gekke is dat je beneden gewoon in je T-shirtje op een terrasje kan zitten (nou ja, dit weekend was het daarvoor een beetje koud…)
Wij vonden het de hoogste tijd om weer eens iets winters te gaan doen.

Een fotoreportage van ons snowshoe avontuur…

Eerst even uitleggen wat snowshoes zijn. Je hebt ze vast wel eens gezien in films of een of andere documentaire. Ze worden vaak gebruikt door de ‘Mounties’, en door de ‘Natives’. Het zijn een soort tennisrackets die je onder je voeten bindt. Het zorgt ervoor dat je een groter draagvlak hebt en dus minder ver in de sneeuw zakt. Nu zien ze er natuurlijk niet meer zo uit als tennisrackets, maar hebben ze speciaal leer en rubber. De snowshoe zit op zo’n manier aan je schoen vast dat ‘ie kan draaien met de bal van je voet als as. Dit heeft voor nogal wat hilarische momenten gezorgd, want het draaibare in combinatie met de grote van de snowshoe maakt het af en toe lastig om niet te struikelen…

Op de eerste foto zie je mij worstelen met de steile helling. Daarna zie je Geert vol trots boven op de berg. Het was helaas bewolkt, dus konden we niet erg ver kijken. Desondanks genoten van de mooie uitzichten en de natuur! Boven op de berg hebben we gegeten, en de vogeltjes met ons. Ze kwamen gewoon op je hand zitten! Heel speciaal… Vervolgens een foto van ons in de sneeuw, omgevallen door die gekke schoenen (en door een duwtje van Geert natuurlijk…)

Op onze rit terug naar huis heeft Geert vanuit de bus wat foto’s gemaakt. Hier zie je ons trotse vlaggetje fier wapperen in de wind. Geeft ook een mooi beeld van Downtown Vancouver, en het contrast met boven op de berg (half uurtje met de auto…).

Vandaag zijn we naar de Dr. Sun Yat Sen Garden geweest; de eerste klassieke Chinese tuin die buiten China gebouwd is (1986). De tuin vertegenwoordigt de Toaïstische filosofie van Yin en Yang, en zit dus vol met contrasten (recht/rond, hard/zacht, ruw/glad, licht/donker, etc.) Het is een kleine tuin, maar door de ingenieuze indeling zie je vanuit elke hoek iets anders, en ben je er niet snel uitgekeken. Hier twee foto’s vanuit de ‘boot’, in het midden van de tuin, met aan de ene kant een vierkante (Yang, ‘Aarde’), aan de andere kant een ronde (Yin, ‘Hemel’) doorgang. Deze doorgangen omlijsten het uitzicht, en maken het daardoor mooier/meer compleet, volgens de filosofie. Ik vind het inderdaad erg mooi!

Onderzoek

Ook maar weer eens een update over mijn stage/onderzoek!

We hebben goedkeuring van de ethische commissie, en zijn inmiddels begonnen met het verzamelen van gegevens van patiënten. Werd ook wel eens tijd… Inmiddels hebben we 7 patiënten die meedoen in het onderzoek. Dat is veel te weinig als het zo door gaat, gezien de tijd die ik hier nog heb, maar blijkbaar zijn er ineens geen patiënten meer(?) Dat is niet helemaal waar, het is natuurlijk het begin en er blijken een aantal artsen enigszins dwars te liggen. Ze willen niet dat hun patiënten lastig gevallen worden, en dat is jammer, want we vragen ze niet alleen om dingen voor ons te doen, maar we hebben ze ook wat te bieden: de stress management training. Eens kijken hoe het volgende week gaat, als ze er op aangesproken worden. Die artsen ook altijd!

Binnenkort moet ik voor een week of twee elke dag heel vroeg opstaan om een uur te reizen naar een van de buitenwijken/steden om Vancouver. Daar ga ik dan de verpleegsters helpen met het benaderen van patiënten en ze te vragen mee te doen aan het onderzoek. Het onderzoek moet namelijk plaats gaan vinden in vier verschillende centra: in Vancouver zelf, waar we al begonnen zijn, in Fraser Valley, waar ik binnenkort heen ga, en in Victoria en Kelowna, steden die hier een eindje vandaan liggen en daardoor niet gemakkelijk dagelijks te bezoeken zijn. Je begrijpt, dat er vier centra bij betrokken zijn maakt het er niet gemakkelijker op. Er is een hele hoop communicatie bij betrokken, en het feit dat iedereen in de gezondheidszorg altijd erg druk is helpt daar niet bij. Het is niet makkelijk om klinisch onderzoek te doen, zeker niet als het multidisciplinair is! Maar ik hou zoals altijd de moed er in! Ik kan het hele onderzoek niet af maken helaas, daarvoor is het te groot geworden. Wel jammer, maar het belangrijkste is dat ik een goed verslag heb op het einde.

Ik heb trouwens laatst eindelijk eens zelf de CD beluisterd die bij het stress management training pakket hoort. Dat werkt goed! Een man met een heel hypnotiserende stem vertelde me wat ik moest doen: om en om verschillende spiergroepen spannen en weer ontspannen, en voorstellen dat ik ergens fijn buiten lig en naar de wolken kijk. Ik had erg veel zin daarna om lekker te gaan slapen! Ik denk dat ik maar een kopietje mee naar huis neem… Interesse?

Het verloop van mijn onderzoek

Na het gezeur (is eigenlijk interesse) van een aantal mensen over hoe het nou gaat met mijn opdracht, hier een update.

Tot nu toe was ik vooral bezig met het vergaren van data door middel van interviews. Heel belangrijk daarbij was het geregeld krijgen van interviews, want iedereen heeft het druk, en niemand ziet er het nut van in om met een student te praten over een theorie uit een ver land, waar alles vast heel anders is.
Daardoor ben ik denk ik een dag per week bezig geweest met het sturen van emailtjes met de vraag om een interview, een herinnering eraan, het komen tot een afspraak, het verduidelijken van mijn bedoelingen enzovoort.
De andere dagen was ik ofwel bedrijven aan het bezoeken om een interview af te nemen en vervolgens te verwerken (kost iets meer als een dag, ik heb minstens 25 interviews in totaal). Verder ben ik natuurlijk wel eens in overleg met mijn begeleiders, en met twee mensen van de industrie, een is de manager van de Hydrogen Highway, het project wat ik gebruik als case, de andere leidt de implementatie van de strategie van de lokale waterstof- en brandstofcelindustrie. De laatste twee personen gebruik ik vooral als klankbord, om mijn werk ook nut te laten hebben voor de industrie. Daarnaast weten ze erg veel van de industrie en zijn ze erg geïnteresseerd in mijn onderzoek, omdat socio-technisch onderzoek nodig, maar onbekend is hier in Vancouver
Het idee is dat ik Strategisch Niche Management (SNM) (voor het eerst dat ik het in het Nederlands typ) ga gebruiken om het proces te analyseren, en vooral om tot aanbevelingen op het huidige en toekomstige beleid voor de Hydrogen Highway te komen. SNM is een toevoeging op gewone beleidsvormen en stelt dat technologische innovaties beter in de markt gezet kunnen worden door actief te werken aan het verbeteren van de volgende drie processen: Dynamiek van visies en verwachtingen, Leerprocessen en Netwerkvorming. Er hoort natuurlijk een ongelooflijk lange uitleg bij, heel kort door de bocht komt het erop neer dat gekeken moet worden naar hoe de Dynamiek van visies en verwachtingen het proces positief of negatief beïnvloed, hoe er zoveel mogelijk geleerd kan worden (niet alleen over de techniek zelf, maar ook over achterliggende normen en waarden) en naar de invloed van de netwerkvorming onder de deelnemers van het project.

Het grootse probleem hierbij is uitvogelen hoe de visies en verwachtingen ontstaan, veranderen en wat hun invloed is; hoe het netwerk eruit ziet en waarom; wat bedrijven en overheid wel of niet leren van de gedane, in uitvoering zijnde en toekomstige projecten.

En daar ben ik dus mee bezig. Ik ben nu op het punt aangeland waar ik me meer ga richten op het schrijven van mijn verslag en verwerken van de verkregen data. Ik heb nog wel een aantal interviews te gaan, maar die zullen voor een goed deel bevestigen wat ik al weet.
Grootste probleem wordt nu om tot goede aanbevelingen te komen en ook echt iets toe te voegen aan het academische werk wat dient als ondergrond voor de SNM theorie.
Hieronder nog een foto van de nieuwste brandstofcelvoertuigen, de Fords die er sinds 31 maart in Vancouver en omstreken rondrijden in het Vancouver Fuel Cell Vehicle Project. De foto is genomen tijdens de presentatie van de voertuigen.

Rijbewijs (2)

Ja! Gehaald! Eindelijk… De eerste keer was niks. Toen had ik een oude brompot als examinator, die me nog zenuwachtiger maakte dan ik al was. En ik maakte ‘rolling stops’ (er staat hier in Vancouver op vrijwel elke kruising een stopbord, en dan willen ze dat je elke keer ook echt 2 seconden stil staat…) en ik reed te hard op de snelweg (dacht dat je 100 mocht, maar was 80…). Nou ja, die fouten heb ik dus de tweede keer niet gemaakt! Wat is dat vervelend zeg, om je rij-examen niet te halen terwijl je al wel een rijbewijs hebt! Het stomme was ook nog dat ik ineens niet meer alleen in een auto zou mogen rijden, alleen maar met Geert als ‘supervisor’. Stom! Nou ja, daar ben ik nu vanaf. De tweede examinator was namelijk veel aardiger, en ik maakte geen stomme fouten meer. Heerlijk om weer gewoon in een auto te kunnen stappen!
Nu moeten we gaan uitzoeken hoe het zit als we gaan rijden door Canada. Misschien dat Geert dan ook nog een Canadees rijbewijs moet halen, anders moet ik de hele rit achter het stuur. Moet hij ook door de hele molen heen (gna, gna…)