Nog meer netwerken?

Dit keer schrijf ik maar eens op tijd wat voor de weblog, dan kan iedereen dat in het weekend netjes lezen. Gisteren heb ik mijn eerste vergadering gehad met het managementsteam van de Hydrogen Highway, het project waarnaar ik onderzoek doe.

Natuurlijk begon de hele gelegenheid met een sjieke lunch met broodjes, sandwiches, gevulde croissants, salades, fruit, taart toe en drankjes. Ook dat was weer eens een mooie gelegenheid om te netwerken.
Wat me best verbaasde is dat veel van de mensen die er waren en die ik al mijn onderzoeksvoorstel en vragen gemaild had, me ook daadwekelijk opzochten en me lieten weten binnenkort een afspraak te willen maken (voor lunch, een biertje, ed.). De mensen die ik al gemaild had zijn meestal de eigenaar of iets dergelijks van dat bedrijf, omdat het wereldje nog zo klein is. Ik heb in een korte presentatie nog uitgelegd waarom ik hier ben en wat ik wil, waarbij ik op bepaalde momenten merkte dat er nogal wat hilarteit was. Omdat me onduidelijk was waarom en of het wel door mij kwam heb ik daar geen aandacht aan besteed. Naderhand echter heb ik dat toch eens nagevraagd, en de uitspraak van de afkorting SNM is hier precies hetzelfde als SM. En het klinkt natuurlijk grappig als ik zeg SM te willen toepassen op de industrie en bedrijven, om te kijken wat het effect is. Die afkorting gebruik is dus niet als ik bedrijven of overheden er voor het eerst over uitleg.

Groot voordeel voor mij is dat ze wel heel geintresseerd zijn, want ze lopen hier tegen het gebrek aan kennis over het managen van hun technologie aan, en de problemen met te hoge beloften uit het verleden. (er is al veel te vroeg een claim gemaakt dat de brandstofcel alles op zou lossen)
Ik ga er hier voor zorgen dat SNM ? the hottest thing in town? wordt, en niet SM!

Stukje in de cursor

ook de cursor (opinieblad van de Technisch Universiteit Eindhoven) heeft me ontdekt in Vancouver en vroeg om een stukje

Auto’s

Hieronder maar eens een foto van het soort auto dat we willen kopen. Er rijden hier echt erg veel van zulk soort busjes, als camper of in gewone uitvoering (het A-team busje!). Ze schijnen maar een dollar of 3000 te kosten, dat is ongeveer 2000 euro. Dat is goed te doen, en als we twee maanden rondreizen toch wel veel lekkerder dan een gewone auto. De andere foto is van een Impala, en die heb ik eigenlijk vooral genomen om Rik te pesten, want die wil er graag een in Nederland. Ik heb er hier in de buurt nog een gevonden, er hebben blijkbaar toch meer mensen wat oudere wagens.

Mijn ‘nook’

Hier een foto van mijn werkplekje, oftewel mijn ‘nook’. Best knus. Helaas geen raam, zodat ik niet naar buiten kan kijken. Ik heb dit plekje afgelopen week maar weinig gezien, want ik ben woensdag ziek geworden Dus heb ik ook niet zo veel te vertellen over mijn vorderingen, behalve dan dat ik een vergadering gehad heb met de mensen van de andere studie. Dat ging goed, en ik zou beginnen aan een kort gezamenlijk protocol. Weet ik alvast wat me maandag te doen staat…

Canadese eigenaardigheden

Canadezen zijn toch maar rare mensen. Als je hier als voetganger over straat loopt, hoef je helemaal niet op te letten. Dat doen de auto’s wel voor je. Zo kan het gebeuren dat je nog tien meter van een oversteekplaats verwijdert bent, en dat de auto die van de andere kant de kruising nadert toch maar alvast voor je stopt. Je weet tenslotte maar nooit met die rare, onvoorspelbare voetgangers… Wordt nog wel even wennen als we hier zelf in de auto gaan zitten!

Ook zoiets grappigs: op de een of andere manier denkt iedereen dat we al getrouwd zijn. Vaak als iemand iets aan mij vraagt over Geert, is het ‘your husband’, en als iemand iets aan Geert vraagt over mij, ben ik zijn ‘wife’. En het maakt niet uit dat we al eerder verteld hebben dat we niet getrouwd zijn.

Verder zijn Canadezen erg vriendelijk. Zo vriendelijk dat zelfs de kassa-bediende in de supermarkt je vol interesse vraagt hoe het met je gaat vandaag. Wij raken daar allebei elke keer een beetje door van slag, en antwoorden dan maar snel: ja, goed. Maar volgens mij is het de gewoonste zaak van de wereld dat je gezellig met zo iemand gaat kletsen. Of het is een soort verlengde versie van ‘hallo’, daar ben ik nog niet helemaal over uit… Ook in andere winkels, als je naar iemand toe komt om wat te vragen, willen ze eerst weten hoe het er mee gaat. Dan ben ik dus gelijk weer kwijt wat het was dat ik kwam vragen. Maar vriendelijk zijn ze wel!

Weer

We vallen hier van het ene uiterste in het andere uiterste qua weer. Eerst sneeuwt het heel veel, wat niet normaal is voor deze streek (dat is ons meerdere malen verteld. Niet alleen Nederlanders houden ervan om over het weer te praten…) Vervolgens stroomt alles over. Er is in de afgelopen week al iets van 500mm water uit de lucht gekomen, wat tot gevolg heeft dat wegen onderlopen, en dat bergen afbrokkelen. Ook dit is niet normaal voor deze contreien. Ben benieuwd wat het weer hierna voor ons in petto heeft! Hopelijk is het uitzonderlijk droog en mooi weer. Dan kan ik namelijk mijn nieuwe jas aan

Fietsen in Vancouver

Het lijkt wel een land van ergernissen hier. Als je op vakantie bent zit je daar niet mee, maar als je gewoon iets wil doen kan het nogal eens gaan vervelen. Ik fiets elke dag nogal een eind naar het UBC, en fietsen is iets wat ze hier maar moeilijk vinden. Voor een gedeelte wordt de overdreven veilige manier die men hier tov voetgangers heeft ook op fietsers toegepast. Dat houdt in dat je zomaar voorrang krijgt als je ergens staat te wachten, of als je af wilt slaan. De straten worden hier anders gebruikt, waardoor je als fietser vaker in de weg rijdt. In elke richting zijn er ten minste twee banen (op de grotere wegen dan), waarvan de rechter veel breder is en bestemd voor het rechtsafslaande verkeer, fietsers en geparkeerde auto’s. De meeste automobilisten willen echter rechtdoor, dus de linkerbaan rijdt vaak veel langzamer en is voller. Fiets ik daar fijn op de rechterbaan, met rechts van me geparkeerde auto’s (waarvan je nooit weet of er een deur opengaat), zit er achter je iemand die op zich door kan rijden, als ie langs me durfde. Dat is namelijk het stomme, er is naar mijn idee ruimte genoeg voor ze om in te halen, maar ze doen het niet. Dus krijg ik altijd het idee in de weg te fietsen. En dan kom je bij een stoplicht, moet ik ineens een baan naar links, want anders kunnen de auto’s niet afslaan als het groen is. Het is dus nogal actief rijden, en oppassen. Vandaar dat ik hier wel licht op mijn fiets heb. De foto die hieronder staat laat het beschreven wegbeeld niet goed zien, maar daar komt nog wel een keer een mooie foto van. Deze foto is vanmorgen bij de bushalte genomen, met een normaal kruispunt erop.

En misschien lijkt het dat ik zeur over Canadezen en hoe het hier is, maar het is eigenlijk wel heel leuk fietsen, maar anders!

Van alles wat

Hallo allemaal!

Ook van mij weer eens een berichtje. Inderdaad, de afgelopen week was druk met ‘werk’. Ik heb de afgelopen week veel gelezen over psycho-oncology, een moeilijk woord voor alle psychologische aspecten die spelen bij kankerpatiënten. Zo raak ik wat meer ingeburgerd in wat er momenteel allemaal speelt op dat gebied. Verder heb ik allerlei kleine klusjes opgeknapt, zoals vergaderingen regelen en een samenvatting maken van een onderzoeksprotocol. Niet alle opdrachten hadden evenveel te maken met mijn onderzoek(je), maar hierdoor heb ik wel de organisatie beter leren kennen, nog meer kunnen wennen en een beetje kunnen oefenen met het engels. Ook heb ik gebrainstormd met Joanne, m’n begeleidster, over hoe mijn onderzoek het beste georganiseerd kan gaan worden. Het probleem doet zich namelijk voor dat er een andere studie tegelijkertijd aan de gang is, die dezelfde patiënten nodig heeft als mijn onderzoek. Om te voorkomen dat we patiënten voor elkaars neus wegkapen, willen we samenwerken. Alleen die samenwerking moet dan zodanig geregeld worden dat we geen bias veroorzaken. Met andere woorden, als we niet de goede procedure volgen, zijn de resultaten van beide onderzoeken niks waard. En dat willen we niet! Dus ik heb veel gesproken over ‘bias’ en ‘confounding’, over ‘sample size’, ‘validiteit’, ‘significantie’ en meer van dat soort wetenschappelijke, statistische termen. Eindelijk blijken die statistiek colleges toch wel nuttig te zijn geweest…

Verder hebben we afgelopen week Geert’s verjaardag gevierd met kadootjes en door uit eten te gaan. Beetje gekke verjaardag, zo zonder bezoek… Maar ja, het feestje was al geweest voor vertrek. Een hoop verjaardagskaartjes gehad. Was een beetje jaloers

Ook ben ik begonnen met een cursus buikdansen. Erg leuk! De eerste les was weinig inspannend, in de zin dat ik niet gezweet heb. Maar ik voelde wel zo’n beetje elke spier in m’n lichaam zitten! Die bewegingen zijn echt lastig!
Maandag ga ik zingen in een vrouwenkoor. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn!

Vandaag heb ik geshopt op Main Street. Dat is een ‘hippe’ straat, die Oost- en West-Vancouver scheidt, en waar wij vlakbij wonen. Ze hebben veel leuke kledingwinkeltjes, tweedehands en design (voornamelijk lokale ontwerpers) door elkaar. Ik heb ook een echte Willum-winkel gezien, namelijk vol met allerlei leuke bolletjes wol en breipatronen. Ik ga me er toch maar niet aan wagen…

Morgen nog even genieten van mooi Vancouver, voordat de regen komt!

Een Duidelijker opdracht

Het is alweer een week geleden dat er iets gepost is, en dat komt vooral doordat we deze week echt bezig geweest zijn met ons “werk”. Dat ik het tussen haakjes zet komt doordat ikzelf nog niet echt het idee heb dat het werk is, omdat er voor mij nog niet zoveel verplichtingen zijn en ik het ook niet voor iemand doe, maar voor mezelf. Mijn opdracht is wel aangepast nu, en in de richting die ik graag wil. In 2010 zijn er in Vancouver de Olympische spelen, waarbij ook de “Hydrogen Highway” (HH) aan moet gaan sluiten. De HH moet een eerste waterstof-infrastructuur rond Vancouver, Victoria en Whistler worden. Dat zijn de drie plaatsen waar de winterspelen plaats zullen vinden. Het idee is dat er bussen, busjes, auto’s, heftrucks, palletwagens, maar ook laptops en zaklantaarns op waterstof zullen werken, en binnen een bepaald gebeid ook getankt kunnen worden. De HH is nu echter alleen een concept, waarmee vorm wordt gegeven aan verschillende projecten. Die projecten bestaan echter uit allerlei verschillende bedrijven en overheden. Ook de subsidies erachter komen uit allerlei richtingen en zijn toegekend tot 2006. Het is onduidelijk hoe er in 2007 of erna gesubsidieerd gaat worden, en welk project met welk geld. Mijn opdracht gaat zijn om een inventarisatie te maken van de gebruikte beleidsvormen, wensen van de deelnemers en subsidiegelden, en te komen met verbeteringen. Die verbeteringen moeten zowel het te gebruiken beleid betreffen als de subsidiestructuur die de overheid ervoor zou moeten gebruiken. Zo, dat was het saaie gedeelte.

Het leuke eraan is dat ik bij al die bedrijven en overheden op bezoek moet, om bovenstaande zaken uit te vinden. De pub-meeting was leuk, het is grappig om te zien hoe mensen elkaar allemaal kaartjes aan het geven zijn en proberen interessant te doen. Ik heb er ook twee Nederlanders ontmoet, waarvan eentje de baas bleek van een grote investeringsmaatschappij voor de brandstofcelwereld. We hebben natuurlijk vrolijk een tijdje staan kletsen over Nederlanders in Canada, en het contact kan ook nog wel eens handig zijn. Heb ik dus toch nog echt genetwerkt ook! Ik ben ook een kamer aan het regelen bij de Canadese brandstofcelorganisatie die geïnteresseerd is in mijn onderzoek en me ook wil helpen bij het leggen van de contacten. Dit omdat ik op het UBC niet echt een eigen kamer heb en redelijk vaak gestoord wordt.

Verder heb ik via internet wat Unimoggers ontmoet, waarmee we in maart waarschijnlijk gaan kamperen in de sneeuw. De Rocky Mountain Moggers hebben een adreslijst waar moggers over de hele wereld hun adres achter kunnen laten. Die heb ik doorgezocht op Vancouverites (inwoners van Vancouver). Een paar van hen reageerden en vonden het ook leuk om wat te gaan doen. Komende dinsdag ga ik met ze kennismaken.

Verder heb ik een hoop gefietst deze week, en ben ik me aan het bedenken welke fietspullen ik nog moet hebben. Door de kou regent het nu namelijk niet, maar dat gaat het het wel weer doen. En daar moet ik toch wat geschikte spullen voor hebben. In Vancouver fiets iedereen uitgedost alsof er een dagtocht gefietst gaat worden, maar daar wil ik eigenlijk niet aan meedoen. Maar als ik een uur per dag moet fietsen is een beetje goede kleding toch wel handig. Vandaag (zaterdag) heb ik Skype-out aan het werk gekregen, waarmee ik nu ook naar vaste nummers in NL kan bellen. Kost maar 2 eurocent per minuut, en het klinkt goed. Verder heb ik niet zoveel gedaan vandaag, morgen gaan we naar een hele grote dagelijkse markt en langs het strand wanelen.

Het sneeuwt nog steeds!

Zo ziet onze straat eruit als er sneeuw ligt! Mooi he? Ze strooien hier alleen op de grote wegen, dus in alle andere straten blijft het liggen. Verder zie je op mijn hoofd een afdruk van een sneeuwbal, we hebben namelijk net een sneeuwgevecht gehouden…