Supermarket

Het gaat een beetje veel tekst worden voor een weblog-post, maar in de supermarkt zijn leuke verschillen te vinden. Zo word ham en ander vleeswaar gesneden en op een soort rommelige hoop neergelegd. Wil je er wat van dan wordt dat met een soort tang op een plastic blaadje gelegd, opgevouwen en in een zakje gestopt. Thuis moet je maar zien hoe je dat weer allemaal uit elkaar vist. De groenten zien er hier prachtig fris uit, je schrikt je alleen een ongeluk als het automatisch ‘sprinkler’-systeem ze begint te besproeien. Onze huisbazen hadden gezegd dat we slechts een kleine koelkast hadden, maar dat bleek een gewone. Echter in de supermarkt gaat de meeste melk per 2 of 4 liter, het ijs zit in bakken waar bij ons latex in zit en veel vlees gaat in grote verpakkingen (er staat ook in elke supermarkt een vriezer gevuld met kalkoenen van een kilo of 8 per stuk). En dan is een gewone ijskast dus te klein! Verder zit veel frisdrank of in 2 literflessen of in blikjes of halve literflesjes, en op elk daarvan zit statiegeld. De meeste mensen gooien ze echter weg, en houden zo de zwervers van Vancouver bezig, die op vuilophaaldag druk bezig schijnen te zijn met het ophalen van het statiegeld.
Verder zitten er erg veel kleine winkeltjes langs alle hoofdwegen, veel meer als in Nederland. Er zitten erg veel onooglijke Aziatische winkeltjes tussen, die blijkbaar wel kunnen overleven. Het gaat een beetje een kunst worden om uit al die winkeltjes de goede te halen, een aantal lijken wel een stuk goedkoper en leuker dan de supermarkt. In de supermarkten heb ik nog geen alcohol kunnen ontdekken, dus het lijkt erop dat dat alleen in aparte winkels verkocht mag worden. Dat gaan we dus ook maar eens even uitzoeken……

De eerste van Fem!

We zijn er eindelijk! Na alle stress van de afgelopen tijd is het nog steeds een beetje onwerkelijk dat we er nu echt zijn, dat we nu daadwerkelijk aan de andere kant van de wereld zitten. Ons huisje is een beetje klein, vooral de plafonds zijn erg laag. Geert bukt de hele tijd, maar zo laag zijn ze nou ook weer niet… En er zijn weinig ramen, dus het is een beetje donker. Zelfs midden op de dag moeten we het licht aan doen! De muren zijn nog erg kaal (hint, hint…), maar inmiddels hebben we het al redelijk ingericht, dus het begint steeds meer ons huisje te worden. Ik denk dat we het hier wel een half jaar uit kunnen houden!

Ik heb trouwens Geert gevraagd wat ‘ie bedoelt met dat het straatbeeld ‘Europees-achtig’ is, en daarmee bedoelt hij dat het in ieder geval niet is zoals Ghana (??) Ik vind het straatbeeld helemaal niet Europees, maar juist Amerikaans, net als in de films. Met grote brede straten (drie rijen naast elkaar, in beide richtingen!) en grote brede auto’s, en heel veel winkels, hoge gebouwen en lichtreclame langs de hoofdwegen. Ze zijn hier inderdaad, zoals Geert al schreef, erg vriendelijk.

De TV is hier ook heel Amerikaans. Elke 10 minuten is er weer reclame, om gek van te worden!

Het weer hier is dan weer erg Nederlands; net boven het vriespunt, met een hoop miezerregen. Daar hoeven we dus niet aan te wennen  Maar met die ontzettend mooie hoge besneeuwde bergtoppen van de Rocky Mountains op de achtergrond is het toch weer nét even anders!

Internet komt rouwens pas woensdag, helaas. Dit versturen we in een internet café.
Nu op de stad in, de toerist uithangen!

ZOOOOO

Zo, we zijn er.

Het duurt een tijdje, en eerst krijg je vertraging (op schiphol, doordat er geen ‘Pushbacktruck’ was voor ons vliegtuig), vervolgens krijg je dan versnelling (eerst een lunch, maar al gauw ook een hoofdmaaltijd en even later wordt het nacht, om drie uur Nederlandse tijd (dit dan weer omdat het vliegtuig noord-oostwaards richting poolcirkel vloog). Dit leed is echter allemaal wat verzacht doordat de KLM ons Businessclass heeft laten vliegen. Eerst leken ze overboekt, maar de hogere klasse was dat duidelijk niet. Dus hadden we leuke videoschermpjes en maaltijden met een complete wijnkaart!
Nadat de nacht alweer dag werd (dat is heel goed voor je jetlag, twee dagen beleven in een uitgerekte dag) landden we met een beetje vertraging. Een leuk klein vliegveld met een mooie open aankomsthal en echte Efteling slingerpaadjes om te wachten bij de douane. Daar doorverwezen naar immigratie waar we na weer wachten onze toestemming om als ‘self funded researcher’ Canada in te mogen. Ook de officier van de immigratiedienst bleek voormalig Nederlandse, net zoals onze huisbaas. Met de taxichauffeur hebben we gekletst over een geschikte wagen. Een RAM-van of een Dodge busje zijn zeer geschikt, er rijden er hier veel, ook BA van het A-team had zoiets. En natuurlijk zit daar een V8 motor in, en de benzine blijkt hier natuurlijk 50 eurocent per liter te kosten! Geen probleem dus.
Goed, na de lange dag hebben we wat uitgepakt en gerekt tot het hier half 8 ’s avonds was, maar toen was het niet meer uit te houden en zijn we gaan slapen.

De volgende dag zijn we de hele dag boodschappen gaan doen. Een dekbed en lakens kopen, een hoop eten en wat klein spul zoals een thermoskan en speakertjes voor de laptop. Het straatbeeld is op zich heel Europees-achtig, maar toch is eigenlijk zo ongeveer alles anders. Andere auto’s, andere huizen, bredere wegen, iedereen rijdt netjes enz. Ook in de winkels hebben mensen ineens de tijd en mensen zeggen sorry als ze in de winkel voor je langslopen als je iets zoekt ( we hebben een hoop gezocht, weinig bekende merken hier…)

Morgen gaan we kabel internet regelen, en een mobieltje. Waarschijnlijk geen vaste telefoon, want daar kunnen we zelf weinig mee. En morgen gaan we voor het eerst eens Vancouver bekijken als toerist.

We zijn er! (al een paar dagen)

Hallo,

ik heb dus thuis met Femke een heel verhaal zitten typen omdat we nog geen internet hebben, en nu blijkt het in dit internetcafe niet mogelijk iets vanaf diskette te lezen, dus dat mooie verhaal komt er nog even niet. We zijn nu al twee dagen vooal bezig allerlei troep te kopen en ons ingericht te krijgen. Volgens Femke is het geen troep wat we kopen, maar ik vind van wel, want veel dingen zijn om 8 maanden te overleven, niet voor lang gebruik. Hoewel we wel een mooi dekbed gevonden hebben, eigenlijk een beter als ik thuis heb.
Vanaf volgende week woensdag hebben we hopelijk thuis internet, dan moet alles wat makkelijker en sneller gaan. om het even kort te houden, alles gaat wel ok!

Het is nog wel even wennen hoor, allemaal! Alles is anders, groter vooral. Maar het gaat prima. Ons huisje wordt steeds meer ons huisje, en niet zomaar een plaats om te slapen en te eten. Maar meer horen jullie als we wel een computer met floppydrive gevonden hebben…

De Mog is in winterslaap

De Unimog is in winterslaap! de Unimog is gisteren naar een mooie schuur in het Brabantse gebracht, waar hij in alle rust kan roesten. De Unimog had de laatste tijd wat problemen. Doordat het gas op was heb ik geprobeerd te starten op benzine, wat niet lukt door de slechte afstelling en oude benzine. Daardoor is mijn startmotor naar de haaien gegaan, en mijn accu’s waren ook al slecht. Dat schiet dus niet op. Eerste naar het tankstation gesleept door de voor Mogfans bekende Erik (met een Unimog natuurlijk) daar getankt en aangesleept tot ie liep. Vervolgens startmotor vervangen. Omdat het echter de laatste tijd koud was en de afstelling niet helemaal ok, heb ik gisterenmorgen motorvoorwarming toegepast met een gasbrander. Daardoor wordt alles, en speciaal de olie, wat warmer en loopt de motor sneller rond en start sneller.

Daarna ben ik naar Gertram gereden, die een mooie boerderij bij Galder bewoont. Daar staat de mog nu in alle rust te wachten op mijn terugkomst………

Canada aanduwen!

Het aanslepen naar Canada is wat mij betreft een beetje voorbij. Ik heb nu mijn een na laatste vak afgerond (om in te leveren dan). Het laatste vergt weinig werk omdat ik er mijn commissiewerk voor de seminar en excursie commissie voor op mag voeren. Daarvoor hoef ik dan alleen maar een evaluatierapport in te leveren. Verder hebben Femke en ik een kelderappartement gevonden wat betaalbaar is (het adres zet ik niet op Internet, wie weet wat voor tjap ik dan allemaal krijg opgestuurd). Mijn voorstel is goedgekeurd, ik krijg allerlei beurzen, en ik heb al afspraken staan in Vancouver. Nu ga ik me twee weken bezig houden met opruimen, inpakken, Unimog opbergen, twee afscheidsfeestjes, sauna, kerst en eindelijk vliegen. En twee weken klinkt lang, maar ik ga het druk genoeg hebben, daar ben ik niet bang voor. Het aanslepen is dus meer aanduwen geworden, veel doen, zodat alles op tijd af is. En, zoals je aan het lijstje zag, veel leuke dingen doen!

Dan nog even als extra; hieronder een fotootje van een paar kandelaars die ik gemaakt heb van isolatoren uit een hoogspanningshuisje dat gesloopt werd (nee ik heb ze niet gekregen, maar eenvoudig losgeschroefd en meegenomen).

Femke gaat ook naar Canada!

Zo, zal ik ook eens wat schrijven over mijn voorbereidingen voor Canada.

Ik ga onderzoek doen naar Self-administered Stress Management Training, dat is een duur woord voor ontspanningsoefeningen die mensen met behulp van een video en andere informatie zelf thuis kunnen oefenen. Dit zou moeten helpen om de bijwerkingen van chemotherapie ter behandeling van kanker te verminderen. Ik ga uitzoeken voor welke mensen deze therapie geschikt is. En dat doe ik bij het British Columbia Cancer Agency. M’n voorstel is alleen nog niet goedgekeurd door de examencommissie. Nog even afwachten dus…

Femke